داغ ترین ها:

ترانه

رتبه اول:

غصه نخور

کوچولو خنده هات قشنگه هنوز
بیخیالِ غمِ تو آیینه
آینه ها کارشون دروغه نترس
خوشگلیت خیلی بیشتر از اینه

یقه ی دردتو بگیر و بپرس
چرا باید منو نشونه کنی؟؟
کوچولو غصه بسه خیلی زود
میتونی باز موهاتو شونه کنی

میدونم غصه داری اما نه
غصه خوردن گناهه غصه نخور
باد موهاتو برده معلوم شه
صورتت قرص ماهه غصه نخور

هر لباسی قشنگه توو تنِ تو
حتی حالا که لاغره بدنت
حتی این رنگ روشن شادی
که داره زار میزنه به تنت

چشم تو چشم درد باش و بجنگ
آخر این مسابقه برده
وضع تو عالیه فقط یکمی
حالت از زندگی به هم خورده

حال خوبی نداری میدونم
اول زندگی بد اوردی
آرزوهات یکی یکی رفتن
اومدی را بری زمین خوردی

یه نهالی که خم شدی تو باد
شر طوفانو از سرت کم کن
باد اگه شاخه هاتو بازی داد
ریشه هاتو تو خاک محکم کن

 

علی محمودي خورندي

دانشگاه علوم پزشکی ارتش

______________________________________________________________________________________________________                                رتبه دوم: 

اینجا بدون تو

 

پدر یعنی یه قابِ عکسِ کهنه
که هرشب روی تختم خواب میره
پدر یعنی امید مادرم که
یه عمره پیش چشمام آب میره

چرا باید توو این حسرت بسوزم
که چشمام از نگاهت دور باشه
چطور میشه که تنها سهمم از تو
فقط سهمیه ی کنکور باشه؟

هنوزم یادمه اون روزو بابا
که عکسامونو چیدی توی ساکت
یه دنیا جای خالی مونده حالا
که هرگز پر نمیشه با پلاکت

دوتا دستات رو پوتین کهنه ت
دیگه وقتی واسه دل دل زدن نیست
میگفتی مرگ حقه اما بابا
نفهمیدی که مرگت حق من نیست

میدونستم که میری برنگردی
که حق عشقو از دنیا بگیری
نمیدونی چه حسی داره وقتی
واسه روز پدر خرما بگیری

قسم دادم نری، گفتی کسی که
بمونه، دیگه مرد عاشقی نیست
تو رفتی و بهم اثبات کردی
علاجی واسه درد عاشقی نیست

 

شایان نعلبندی

دانشگاه علوم پزشکی گلستان

______________________________________________________________________________________________________                                 رتبه سوم:

پایتخت کور

 

واسه من دیگه هیچ جایی نیست

توی این پایتخت سردرگم

من که هر شب خودم رو با دردام

چال کردم میون این مردم

 

از خودم هی مدام می پرسم

بودنم غیر عادیه شاید؟

نفس این هوا گرفته و باز

نفس "من" زیادیه شاید!

 

وقتی هر روز شهر با جهلش

منو زنده به گور تر کرده

ابرها هر چقد عقب رفته

شهر کورم رو کور تر کرده،

 

واسه من دیگه هیچ جایی نیست

توی این پایتخت بدبختی

شهر بی روح و بی حواسی که

به تنم کرده رخت بدبختی

 

سقف من آسمونه، منتظرم

این فلاکت یه روز غروب کنه

یکی ای کاش از یجا برسه

حال این آسمونو خوب کنه

 

فاطمه رادمرد

دانشگاه علوم پزشکی قم

______________________________________________________________________________________________________

معبودم

خیلی وقته که تورو گم کردم کاش ببینمت میون گریه هام
هرجایی میرم که پیدات کنم واسه دیدنت باید کجا بیام

باورم کن و باهام حرف بزن از سکوتت به خدا می ترسم
کاش صدام به آسمونا برسه من ازین فاصله ها می ترسم

می دونم هنوز دلواپسمی می دونم دلت می خواد برگردم
واسه دیدنت باید کجا بیام این شبا که قبله رو گم کردم

چقدر ساده گذشتم از تو وقتی دستاتُ برام پل کردی
منِ رو سیاهو توو این همه سال چه غریبونه تحمل کردی

پامو کج گذاشتم و ترسیدم وقتی دستای تورو رد کردم
می دونستم که دارم کجا میرم چقدر بد ... به خودم بد کردم!

راهِ آغوشتو میشناسه دلم تک و تنهام و ازم باخبری
تو فقط درد منو می فهمی تو که از من به من آشنا تری

 

آسیه چنارانی

دانشگاه علوم پزشکی سمنان

______________________________________________________________________________________________________

دستِ خالی

 

یه وقتایی یه جاهایی یه حسی
بهت میگه نباید کم بیاری
برای زندگی باید بجنگی
برای زخمهات مرهم بیاری

به دیروزم نگاه کردم تا یک روز
روو قلبم طرحی از فردا کشیدم
یه جوری تو قفس پرواز کردم
قفس رو با خودم بالا کشیدم

باید اینو همه عالم بدونن
اگه خونم بریزه پای خونه م
اگه دست منو دنیا ببنده
جوونه می زنه بال از رو شونه م

اگه از آسمون آتیش بباره
با هر سختی تحمل می کنم باز
زمستون شه ... زمین یخ بسته باشه ...
شکوفه می زنم ... گل می کنم باز

یکی مثلِ منِ عاشق تو این خاک
مگه کاری به غرب و شرق داره؟
با دستِ خالی به اینجا رسیدم
نداری با نداری فرق داره!

دیگه اینو همه عالم میدونن
اگه خونم بریزه پای خونهه م
اگه دست منو دنیا ببنده
جوونه میزنه بال از رو شونه م

 

آسیه چنارانی

دانشگاه علوم پزشکی سمنان

______________________________________________________________________________________________________

سرطان

درد دارم یه درد وحشی که

جای پنجش رو زندگیم مونده

داغ عشقی که توی هر شعرم

واژه واژه دلم رو سوزونده

 

درد دارم عجیب میلرزم

از تکونای ضربه ی ضربان

از نگاهای خسته ی یه زن

از تب نحس واژه ی "سرطان"

 

از هوس ،شهوت، عشق در مردان

بغض خاموش مرگ بی وجدان

خرج تخریب گنبد انسان

ناکجای پروسه ی درمان

 

درد از اشغال سرزمین بدن

حمله های رژیم سلولی

ساخت شهرک  نفوذ بیوقفه

توو دل اورشلیم سلولی

 

از زنی که زیر فشار یه اسم

داره تسلیم میشه هرلحظه

یا یه سلولی که به ساز خودش

داره تقسیم میشه هر لحظه

 

مثل دنیا بزرگ و کوچیکه

بغضی که هی گلومو میبوسه

از سیاهی و سرخی میترسم

وقتی "ریزی و تیزی" ملموسه

 

از یه دوست صمیمی میترسم

از غذای رژیمی میترسم

از توقف کنار غرفه ی علم

از کتابای شیمی میترسم

 

پای هر واژه غرق میشم توو

چاه زخمی که تازه باز شده

دکترا احمقن نمیفهمن

غم به ذهنم متاستاز شده

 

درد دارم عجیب از همه چی

وعده ی پول و جایزه بعد از بیست

یه زنی که توو خونه یا توو تنش

هیچ چیز اونجایی که باید نیست

 

یه سری حرف توو دلش مونده

وای اگر سفره ی دلش واشه

قرص "تاموکسیفن" که حالیش نیست

خوشگلیه یه زن به موهاشه

 

از اتاقی که سبز پوشیده

از غروب چشای یه شوهر

از خطوطی که مست میلنگن

چهره بچه های بی مادر

 

اعتماد به نفس مردی که

دوتا چشماش زبونشون شل بود

برق چشماش گرفت دنیارو

یه چشش فاز و اون چشش نول بود

 

از یه مرد سقوط کرده که هی

میگه: "بابا! گلم! خودت رو نباز"

از یه مردی که با چشای ترش

بسته شیر خشک میخره باز

 

 

ذهن من کنده از سرم انگار

اسبی که از هراس رم کرده

(رنگ و رویی که قرص ماه شده

دست و پاهایی که ورم کرده)

.

.

.

خفت کرده یه چی گلوی منو

قفل کردم توو وحشت دردام

درد دارم یه درد وحشی که

میگه حرفی نباشه لام تا کام

رضا محمودی خورندی

دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله

______________________________________________________________________________________________________

ترانه

"برات آسمونو زمین میزنم"
که غصه نباره توو هیچ ساعتی
برات آرزو میکنم خوب شی
سراغت نیاد هیچ ناراحتی
.
.
.
برات آسمونو زمین میزنم
نمیخوام ک حال دلت بد بشه
برات آرزو میکنم خوب شی
نتونه جلوت هیچّی سد بشه
.
.
.
میخوام ک توو آرامشا غرق شی
با این ک توو دنیات دیگه نیستم
برو مطمئن باش جای توأم
پای هر چی گفتیم وامیستم
.
.
.
باید خنده باشه توو چشمای تو
جای اشک توو چشمای "مَرد" نیست
قسم میخورم بی تو آرامشی
توو قلبه کسی ک ولت کرد نیست
.
.
.


نشد باشه درداتو آروم کنه
ببخشش، دلیلاشو اما نپرس
داری زندگی میکنی با خوشی
داره زنده میمونه با کلی قرص
.
.
.
تو چیزی نمیدونی از زندگیش
ولی توو همه لحظه هاش حاضری
ببخشش دلیلاشو اما نپرس...
"نمیخواد ته قصه زخمی بری"
.

شادی کوهی کار  

دانشگاه علوم پزشکی گناباد

______________________________________________________________________________________________________

 

آیدا ترین

 

صبح امروز قلبِ من لرزید
فکر من باز تو اجاق افتاد
باز پاییز با صدای: "خِرِش!"
زیر پاهام اتفاق افتاد

زیرچشمی بهش بگی از دور
عشق دیرینه ی گذشته سلام!
داره دنیا جهنمم میشه
نمیخوای شاملو بخونی برام

میگن: "عارف چه فرق کرده پسر"
فکر روزای بدتر از اینم
سر من عین این بسیجی ها
دیگه پایینه و نمیبینم!

وسط این ترانه پرسه زدی
لای موهات زندگی کردم
حالا باید به خونه ی بی تو
نشئه از بوی موت برگردم

چشماتو بستی آیدای عزیز
آخرِ راه دیگه روشن نیست
من به این چشمِ مشکی معتادم
ترک این اعتیاد با من نیست

لبه ی پرتگاه بودم که
یک صدای غریب گف(ت) برگرد
مثل یک آیدای دور از ذهن
من‌و با زندگی صمیمی کرد

من‌و بستن به بیخیالی تو
ولی من خوب بت(بهت) حواسم هست
سخته ترک زنی که رفته ولی
نخِ موهاش رو لباسم هست ...

 عارف فولادی   

دانشگاه علوم پزشکی شیراز

______________________________________________________________________________________________________

مادر من

غصه ی زندگیمو داری و
کل این زندگی برای توئه
تو حواست به آرزوهامو
من حواسم به غصه های توئه

من حواسم به غصه های توئه
از مسیر تو جابجا نشدم
منو اونقد بزرگ کردی که
توی آغوش هرکی جا نشدم

روحیه م خوبه، ظاهرم بد نیست
گریه هامو ندیده حتی کسی
به خودم میرسم برای تو که
از خودت رد شدی به من برسی

به خودم میرسم خیالت تخت
خوبه حالم نترس مادرِ من
تو خودت گفتی اونکه سنگینه
درد عشقه نه درس مادرِ من!

سفره ی خالیِ تو یخچالم
که دیگه صبح زود وا نشدم
زندگیم لنگ ظهره دور از تو
خیلی وقته که شیش پا نشدم

زندگی تلخه کاش بودی که
غصه هامو تو خنده حل بکنی
کاش کوچیک بشم یه بارِ دیگه
که تموم منو بغل بکنی

علی محمودي خورندي

دانشگاه علوم پزشکی ارتش

______________________________________________________________________________________________________

شور عشق (آلزایمر)

از آدرس خونه که یادم رفته معلومه
از خلسه های ممتدی که دست آدم نیست
از حرفهایی که نگفته موند و یادم رفت
از ساعتِ قراری که هیچ موقع یادم نیست

یک عمر خاطراتو ذره ذره یادم رفت
گم شدم و کسی نمیدونه کجا موندم
گذشته هام یه گوشه ی تاریک موند و من
یه گوشه ی تاریک تو گذشته جا موندم

تو ذهن من هیچ چیزی اونجایی که باید نیست
امسال سال قبله، سال قبل امساله
شبیه گلدونی که اشتباهی رو گازه
شبیه جوراب کثیفی که تو یخچاله

از حال خوبی که ندارم معذرت میخوام
از آفتابی که داره غروب میکنه
از قلبی که میزنه اما عشق حالیش نیست
از تنهاییت که تو سرم رسوب میکنه

هرچی که از گذشته بوده رفته غیر تو
حال خوشم، هیچ چیزی یادتو نمیبره
هر روز پیش چشممی هر روز با منی
عطری که هر روز استفاده شه نمیپره

حواس تو به جای هردوتای ما جمعه
تو کاری میکنی که هرکسی نمیتونه
چطوری جبران کنم این همه محبتو
منی که فردا هیچکدوم یادم نمیمونه

درست یادم نیست اما خوب میدونم
معلومه یه جایی یه جوری قلبمو بردی
دیوونگی هم حدی داره خواهشا بس کن
تو دیگه شور عشق و با کارات دراوردی

این درد و تو باهم یه وجه مشترک دارین
لج بازیاتون از تموم بچه ها سر بود
تا آخرش ترکم نکردی تا بفهمم که
این عشق از هر دردی تو دنیا سمج تر بود

برف رو موهات رنگ عشقه رنگ سرما نیست
با برف و یخبندون کوها فرق میکنه
عشقی که توی درد ثابت موند ثابت کرد
پیری با کهنگی یه دنیا فرق میکنه
 


از حال خوبی که ندارم معذرت میخوام
از آفتابی که داره غروب میکنه
از قلبی که میزنه اما عشق یادش نیست
آلزایمری که تو سرم رسوب میکنه

 

علی محمودي خورندي

دانشگاه علوم پزشکی ارتش

______________________________________________________________________________________________________

مسیر

مسیری رو که با تو رفتم یه بار

هنوزم پر از برگ بارون زدست

هنوزم یه چتر پر از آسمون

توو دستامه و ردپای تو هست

 

یه قرص زمین خورده از ماه دور

خیال تو رو سمت من میبره

از اینجا واسه دیدنت تا یه صبح

لب کاسه ی صبر من میپره

 

به دادم برس توو همین کوچه ها

بذار پای رویای تو خسته شم

بذار مثل یک قاب پر خاطره

فقط دور دنیای تو بسته شم

 

به دادم برس توو دل واژه هام

ببین دست و پاهای حرفام گمن

توو دنیا عجایب زیادن ولی

بگو بعد چشمای تو چندمن؟

 

تو اون اتفاقی که افتاد و رفت

مث قایقی کاغذی توی رود

همونی که حتی خود ماهیااا

هنوز یادشون مونده عطرش چی بود

 

تو رنگ چشاتو گرفتی و باد

هوای یه پائیزو واروونه کرد

نبودی، تکوون خوردن شاخه ها

انارای یلدایی مو دوونه کرد

 

به هر کی نشون داده بودم تو رو

می گفت غم به دل را(ه) نده اون میاد

تا هرجا که بغضم کشید اومدم

ولی جای تو، داره بارون میاد...

 

علیرضا نمایی  

دانشگاه علوم پزشکی گناباد

______________________________________________________________________________________________________

کودتا

به خیابون نگاه می کردی
تا که با عشق کودتا بکنی
اسمِ من رمزِ کودتای تو شد
میشه که اسممو صدا بکنی؟

تویِ شهری که عشق ممنوعه
عاشقی نیس کار هر مردی
صادقونه مصدقت شدمو
وحشیانه تصرفم کردی

کودتایی که جنسِ عاشقیه
روزهایی که سرزمینِ تنم -
- تویِ زندونِ تو اسیر شده
حرفِ آزادیو چرا بزنم؟

چشم هاتم شبیهِ شورشیا
هر چی بود و نبود، نابودن
دولتی از تو رویِ کار اومد
که وزیراشم عاشقت بودن!

تیره کرده تمومِ شهرِ منو
تارِ موهای مشکی و کوتات
انقلابی عجیب رخ میده
لابه لایِ دو خطِ ابروهات

هر خشابی که از تو خالی شه
یه نفر عاشقونه جون میده
پاسبونی عقب عقب میره
پرچمِ صلح رو تکون میده

چشم هایِ سیاهِ شورشیو
حمله ور کن به شهرِ آوارم
"من به اشغالِ تو در آمده ام
صهیونیسمی که دوستش دارم"*
 
*
بیت از یاسر قنبرلو

 

کامل غلامی   

دانشگاه علوم پزشکی گیلان

______________________________________________________________________________________________________

وطن

همیشه مادرم تعریف می کرد
وطن یه تکیه گاهه ... مثل ریشه
گلی که ریشه کرده توی خاکش
اسیر هیچ طوفانی نمیشه
همیشه مادرم از عشق می گفت
از اینکه به شکوهت تکیه دادی
ازون وقتا که زخمی بودی اما
به استبداد دشمن تن ندادی
تو دریایی و من ترسی ندارم
دلم تو گیر و دار موج باشه
میخوام تا وقتی که هستم ببینم
همیشه پرچمت تو اوج باشه
غرورو یاد میگیرم از اسمت
شکوهت کل تاریخو نوشته
تعجب میکنم از عطر و نورت
که این خاک زمینه یا بهشته؟
تو هرکوچه یه مادر داغ داره
ولی از پای عشقش برنگشته
تو هر کوچه ... تو هر خونه بگردی
یکی پای تو از جونش گذشته
قسم خوردم که دنیامو ببازم
فدای تو تموم هستی من
تو آغوش شهیدای یه نسلی
به هر خاکی نمیشه گفت میهن

محمدمهدی درویش زاده

دانشگاه علوم پزشکی مشهد

برچسب ها : []

اخبار برگزیده

پر بازدید ترین