داغ ترین ها:

شعر کلاسیک

رتبه اول:

مقتل نگار

 

بسم ا... از لبان تو هنگام دلبری

چون می­کشد مرا به مقام دلآوری

ای کشتی نجات که در خون شناوری

ما را از این کرانه به خورشید میبری

اینجا برای بال کشیدن فضا کم است

باید به فکر چاره بیفتم دعا کم است...

 

بیرق به پا کنید که صاحب علم نماند

چیزی به غیر عشق از این بیش و کم نماند

در گنبد کبود بساط ستم نماند

جامی از آن کرانه بیاور که جم نماند

این معجزه ست... معجزه­ی دشت کربالا ست...

عمری گذشت و رد قدم­هات پابه­جاست...

 

این شهسوار عشق اگر ربنا کند

می­ترسم اینکه باز قیامت به پا کند

باید کسی بیاید و او را صدا کند

از ھرچه غیر اوست مرا هم رها کند 

من آشنای گم شدہ­ی حیرت توام

از عاشقان حادثه­ی غیرت توام

 

مثل دلآوری که علم ارث میبرد

قاسم از عاشقان حرم ارث میبرد

یک ذولفقار تیزِ دو دم ارث می­برد

فرزند مجتبی ست... کرم ارث می­برد...

ارثش همین که جان دهد و جاودان شود

یعنی فدای حضرت جان و جهان شود

 

با اسب می­رود به تکاپوی تن به تن

آنقدر با شتاب که جا ماندہ از بدن

یک زخم این شهید اگر واکند دهن

سیلاب لاله می­چکد از چاک پیرهن

هنگام کارزار مجال سخن نداشت

این روح سربلند نیازی به تن نداشت...

 

تا رخصت رهایی تن از پدر گرفت

سر را به روی دست به جای سپر گرفت

زود از قضا گذشته و راہ قدر گرفت

از سهم عاشقانه کمی بیشتر گرفت

اکبربه کام عشق اگر...زودتر برو...

من عاشق نگاہ تو ھستم پسر...برو...

 

آمد به قتلگاہ کمی دلبری کند

با شیوہ­ای جدید پیام آوری کند

در بین کافران تو پیغمبری کند

جامی چنین گرفته اگر ساغری کند

میترسم اینکه باز به دستش امان دهد

برخیزد از زمین و زمان را تکان دهد

 

ای کودکان تشنه سبو را بیاورید

باران حرمله ست گلو را بیاورید

زهرا که نیست زینب او را بیاورید

ما تشنه نیستیم... عمو را بیاورید...

گفتند کودکان و نفهمید روزگار

ای وای از این زمانه­ی کج­ فهم و نابکار

 

زخم از بدن سر است به عریانی­ات قسم

بر خط خون مانده به پیشانی­ات قسم

کند است تیغ عشق به قربانی­ات قسم

بر ربنای لحظه­ی حیرانی­ات قسم

ای دشنه­های تشنه ببارید بر بدن

پیروزی از من است در این جنگ تن به تن

 

در بین این قبیله فقط آشنا تویی

طاقت نداشتم که بگویم خدا تویی

کفر است دین ِهر که نفهمد دعا تویی

اینجا نفس کم است بگویم هوا تویی

ای آفتاب گم شده در خون طلوع کن

از انتهای عالم گردون طلوع کن

 

مقتل نگار چشم ببند و دهان بدوز

دارد چه کار میکند این عشق خانه­سوز

سیل غم است سینه­ی پیر و جوان هنوز

شب روسیاه مانده و پیچیده دور روز

دیگر نگو... نگو که چه شد دشت کربالا

مقتل نگار... روضه بخوان در سکوت ما...

 

امیرمحمد خوبان ازغدی

دانشگاه علوم پزشکی بجنورد

_____________________________________________________________________________________________________________

رتبه دوم:

ماجرای یک زن

 

وقتی زنی ویرانه شالش را تکان داد

طوفان خودش را لای موهایش نشان داد

 

رفت و کنار نرده ها از روی اجبار

زیبایی اش را مدتی تحویل خان داد

 

برداشت قوری را و با تلخی به آن مرد

از سرخی لبهای خود یک استکان داد

 

فصل درو  بود و هوای چشم هایش

هی کار دست جلگه ی مازندران داد

 

با یک گره بر روی ابروهای هشت اش

حتی به سربازان دشمن هم کمان داد

 

چشمان خود را بست خود را روی پل دید

در لحظه ای کوتاه تغییر مکان داد

 

لب هاش را از روی پل انداخت پایین

ماهی کوچک روی دست رود جان داد

 

از چشم های زن پرستو ها پریدند

وقتی که جنگل با تاسف سر تکان داد

 

فرزانه شریفات

دانشگاه علوم پزشکی اهواز

_____________________________________________________________________________________________________________

رتبه سوم:

لبخند تو

چشمان تو جذاب تر از چشم غزال است
این بار مرا سیر نظر کن که حلال است

لب های تو باغیست پر از خوشه ی انگور
دل کندن از این باغ پر از باده محال است

لبخند تو جذاب ترین شکلک دنیاست
خندیدن تو باعث ایجاد دو چال است

در قهوه ام این بار فقط عکس تو افتاد
تصویر تو جذاب ترین قسمت فال است

یک نقطه به لب های تو افتاده که انگار
هر چیز کشیدم ز همان دانه ی خال است

سرمایه ی دنیای منی!پشت و پناهم!
دیگر چه نیازی به زر و مال و منال است؟

لبخند بزن شعر بخوان شور به پا کن
امروز که روز من و تو...روز وصال است!

 

ریحانه طالبی

دانشگاه علوم پزشکی کاشان

_____________________________________________________________________________________________________________

بیچاره دل من

 

بیچاره دل من که نیفتاده به چنگش
جز پیرهنی از تو و او مانده و ننگش

مستاصلم آنگونه که یک کرم نگون بخت 
وامانده در انداختن پیله ی تنگش

تنها شدم اندازه یونس که شبی عشق،
با دست خود انداخته در کام نهنگش

تقدیر من افسانه آن آیینه ای بود
کز صحبت بی پرده سپردند به سنگش

با پنبه بریدند سر شاه دلم را
بی آنکه سپاهی بفرستند به جنگش

خون بود سرانجام من و مادر دنیا
دستان مرا بست به قنداق تفنگش

دل کندم از اندیشه چشمان تو ای عشق
زین پس تو و دنیایت و رویای قشنگش!

 

ایمان عمادی خلیل آباد

دانشگاه علوم پزشکی گیلان

_____________________________________________________________________________________________________________

همسفر

 

من پر از دردم و فریاد شدن سهم من است

برگم و همسفر باد شدن سهم من است

گر چه از دوری این فاصله شیرین زده ام

تلخی قصه ی فرهاد شدن سهم من است

تو بهاری و پر از سوسن و سرو و سمنی

آتشی از تب مرداد شدن سهم من است

لحظه تا لحظه مرا سال گذشت از پی سال

خسته از ساعت و اعداد شدن سهم من است

کاوه ام سوخته جانی که ستم ها دیده

بی پسر از غم بیداد شدن سهم من است

ارگ بم بودم و با هر قدمت لرزیدم

بی حصار و رخ و بنیاد شدن سهم من است

عشق یعنی تو فقط اوج بگیری بروی

غم و تنهایی و غم باد شدن سهم من است

تک درختی شده ام کز غم هر زخم تبر

حسرت دائم شمشاد شدن سهم من است

<<مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست>>

بعد یک فاجعه آباد شدن سهم من است

نا خلف بودم و عاشق ، همه بی اذن پدر

پسر نوحم و شداد شدن سهم من است

 

رضا آزادیان

دانشگاه علوم پزشکی لرستان

_____________________________________________________________________________________________________________

عصا

 

خواب دو مار دیدم و با درد، پا شدم

از تخت، مثل گرده ای از گل، جدا شدم

 

صاف ایستاده بودم و در فکر پر زدن

در دست چرک بسته ی دنیا عصا شدم

 

زهر از دو نیش ریخته شد در دو گوش من

من شیشه ی شکسته ی صدها دوا شدم

 

از بین هر دو مار که در هم تنیده اند

من محو هیبت یکی از آن دوتا شدم

 

یعنی که صلح، ترجمه ی امتزاج نیست

بیهوده مرز مشترک مارها شدم

 

اما به آن دو شاعر غمگین شانه هام

روزی دو مار دادم و از خود رها شدم

 

خوردم زمین و معجزه ای رخ نداده بود

غیر از دو مار مرده که دیدند پا شدم

 

سپهر عموزاده

دانشگاه علوم پزشکی تهران

_____________________________________________________________________________________________________________

تاریخ خائن

سکوت باغ می ترسانَد و من نیز می ترسم 
از این آرامش بی موقع پاییز می ترسم 
پرم از التهاب طوس و نیشابور در بحران
من آن سرباز خوارزمم که از چنگیز می ترسم 
هنوز از برنو ستار خان باروت میریزد
ولی از لحن سازش کاری تبریز می ترسم
زمانی جنگ می کردیم رو در رو و در میدان
من از این کافه، از این صندلی، این میز می ترسم
زمین با گورهای در دلش خوابیده ی تاریک
از این گرگ حریص چنگ و دندان تیز می ترسم
همیشه از خیانت ها دل تاریخ لرزیده
من اما از خود تاریخ خائن نیز می ترسم...

 

شادی اصلاح  

دانشگاه علوم پزشکی همدان

_____________________________________________________________________________________________________________

دعوت

 

اگر که دلنگرانی برای گلدان ها

کمی بهار بیاور به این زمستان ها

 

چقدر پر شده بودی که هر چه باریدی

دل تو صاف نشد با دل بیابان ها

 

به هیچ جای جهان بر نمی خورد اینکه

شبی قدم زده باشیم در خیابان ها

 

که هیچ جای جهان مثل کافه تنها نیست

چقدر منتظرت مانده اند فنجان ها

 

بیا دوباره بگوییم گوش شیطان کر

میان ما نشکستند ساده پیمان ها

 

میان جمع غزل خوانده ام دوباره بپرس

که گوش کرد به شعر تو با دل و جان ،ها ؟

 

دوباره خلوت ما را اگر بهم زده اند

نمک بریز کمی توی کفش مهمان ها

 

شراب و شعر بیاور که مست تا خود صبح

تو از بهار بگویی من از زمستان ها

 

فرزانه شریفات

دانشگاه علوم پزشکی اهواز

_____________________________________________________________________________________________________________

امام رئوف

 

ای هشتمین غریب غزلهای روشنم

زیباترین بهانه ی از عشق گفتنم

 

بر من بتاب بر همه ی واژه ها بتاب

خورشید پر فروغ من از شرق میهنم

 

ای ضامن نگاه پریشان آهوان

من آهوی که پر شده از تیرها تنم

 

من شاعری شکسته که در اوج بی کسی

بسته است بر ضریح شما قفل شیونم

 

در می زنند ای همه ی عشق و معرفت

بگشای در که باز منم ... باز هم منم

 

ای نام پاک و روشن ات آیینه ی سحر

ای هشتمین بهانه ی گرم سرود نم

 

کوثر سپیدنامه

دانشجوی پرستاری دانشگاه علوم پزشکی ایلام

_____________________________________________________________________________________________________________

مدافعان حرم

 

میرفت عاشقانه خدا را خبر کند
با خون اذان بگوید و شب را سحر کند
جان را برای آیه ی قرآن سپر کند
یعنی که در میانه ی میدان خطر کند

افتاده بود واهمه بر جان مادرش
خون گریه می نمود صبورانه خواهرش

باید روم گلوله به صحن حرم زدند
کفتارها به جای کبوتر قدم زدند
کم طعنه ها به صاحب تیغ دو دم زدند
آرامش نواده حق را بهم زدند

باید خروش حیدری ام را نشان دهم
حکم جهاد رهبری ام را نشان دهم

بی اعتنا به حرف و حدیثی که بود رفت
با اشک اهل خانه وضو چون نمود رفت
دیدم که زیر لب غزلی میسرود رفت
حیف از جوانی اش که جوان بود و زود رفت

مادر فدای چشم پر از اشتیاق تو
چشم انتظار مانده دلم در اتاق تو

ما شیعیان فاتح درهای خیبریم
ما وارثان صولت ساقی کوثریم
ما روضه خوان سینه و پهلوی مادریم
ما در نبرد و جنگ به صد تن برابریم

"ما را ز خاندان کرم آفریده اند
ما را مدافعان حرم آفریده اند"

یارب نماز پیش شهیدانم آرزوست
حس خلوص و عشق فراوانم آرزوست
در خون تپیده چهره خندانم آرزوست
"رقصی چنین میاه میدانم آؤزوست"

هرگز مزن به سینه من دست رد خدا
ما را ز عشق آل پیمبر مکن جدا ...

 

محسن مفرح  

دانشگاه علوم پزشکی تبریز

_____________________________________________________________________________________________________________

روال

 

وقتی که نیست زندگی ام بر روال خویش

 

سخت است تا که دم نزنم از ملال خویش

 

گاهی قدم قدم به تو نزدیک می شوم

 

از کوچه های تیره و تنگ خیال خویش

 

ای دوست گاه پرسشی از حال من بکن

 

ای کاش تا مرا مَگُذاری به حال خویش

 

چون شمع پای خاطره ها آب می شوم

 

تن داده ام به خاطر تو بر زوال خویش

 

دیوان خواجه را شدم از بر,ولی چه سود؟

 

در باب وصل هیچ ندیدم به فال خویش...

 

محمد پورمرادی  

دانشگاه علوم پزشکی بابل

_____________________________________________________________________________________________________________

غم آب

 

عکس مهتاب میان تن آب افتاده
از سبو ریخته می، در تب و تاب افتاده
آن سوی دشت نگاهِ نگرانِ طفلان
وای شق القمری شد، ز رکاب افتاده
ماه حیدر که امید همه طفلان با اوست
بر زمین از غم چشمان رباب  افتاده
رو سیه آب که خود مهریه ی فاطمه بود
چو اسیریست به دستان سراب افتاده
ماه هاشم، قمر بی مثل ام بنین
دستهایش چه شده؟ از غم آب افتاده
باز هم عشق غزل می شود از چشمانش
چشمهایش ز سر شرم به خواب افتاده
جان من شیفته ی معرفت ماه علی
دشمن از حب حسینش به عذاب افتاده
نقل عشقش به خدا مثنوی معنوی است
غزل از لطف نگاهش به صواب افتاده

 

مریم سادات میرعابدینی  

دانشگاه علوم پزشکی قزوین

_____________________________________________________________________________________________________________

پوتین سردرگم

 

شبیه آن درختی که به انبوه تبر خورده

دلم این بار هم بی تو به اما و اگر خورده

 

درون جمع ها آرامی و انبار کاه من

فراوان ها از این کبریت های بی خطر خورده

 

تمام خانه درگیر سراب چشمهای توست

و حتی آسمان از ابرهای بی ثمر خورده

 

تمام گربه های کوچه در فکر سفر هستند

و تنها غصه ی این درد را قرص قمر خورده

 

من از دیوار ها خسته م ... من از کل خیابان ها

من از این زندگی ساکت و سنگین و سرخورده

 

من از این زندگی لعنت به این دنیای تو در تو

که هر چه خورده از چشمان تلخ یک نفر خورده

 

تمام طایفه، مادر، تمام دوستان حتی...

در این مدت بدون تو فقط توپ و تشر خورده

 

چرا لیلا به فکر زندگی تلخ مجنون نیست؟

چرا مجنون مسیرش باز به کوه و کمر خورده؟

 

چرا یوسف درون چاه توی قعر فنجان و...

زلیخا آن طرف از قهوه ی تلخ قجر خورده؟

 

چرا اینقدر دور از من؟ بیا نزدیکتر بنشین

که من از این همه دوری فقط خون جگر خورده

 

بیا نزدیکتر بنشین و از آن چایی است دم کن

و یا بغض مرا دم کن من تنها آه تر خورده

 

کسی پشت سرت انگار دارد شعر می بافد

کسی پشت سرت انگار این دفعه شکر خورده

 

من از کابوس سرشارم و از تو عذر میخواهم

به چشمان قشنگ تو اگر این بار برخورده

 

ببخش این شاعر خل وضع را... دیگر نمی فهمد

که چندین پیک امشب از همیشه بیشتر خورده!!!

 

میثم خندانی  

دانشگاه علوم پزشکی اهواز

_____________________________________________________________________________________________________________

مانده ام مثل کدامین زن تاریخم که

 

مُـهرِ بی یــــار شدن را  ،  به کجــایم بزنم ؟

خواستم عصر ، کمی زهر به چـای ام بزنم

 

مایل ام نغمه ی گُلپونه ی بَسطامی را

زیرِ آوازِ  پُر از بغضِ صدایم بزنم

 

بعد از او ، هیچ کسی همدمِ غم هایم نیست

حرف دل را ،  به کدامین رفقایم بزنم ؟

 

مثل لیلا  پُر ام از صحبتِ مجنون ،  اما . . .

ناگزیر ام که دَم از داشته هایم بزنم

 

مثل شیرین که دل اش خون شده از فرهاد اش

تیشه باید به ستون های وفایم بزنم

 

من زلیخا شدم و عشقِ کسی کــور ام کرد ؛

دست چرخانده ، که دستی به شفــــایم بزنم . . .

 

کاری از پیرهنِ یوسفتان ساخته نیست 

می روم چنگ به دامانِ خدایم بزنم

 

نسترن احمدی

دانشگاه جندی شاپور اهواز

_____________________________________________________________________________________________________________

نا گزیر

آدم چقدر راه برای فرار داشت

در کار دل پشیزی اگر اختیار داشت

 

از ابتدا برای شکست آفریده شد

هرکس درون سینه ی خونش انار داشت

 

وقتی هنوز بیشتر از آب و گل نبود

جسمی که جان نداشت، دلی بیقرار داشت

 

یک عمر سجده کرد ولی حاصلش چه بود

شیطان هم از خدای خودش انتظار داشت

 

چرخید و بی مقدمه افتاد بر زمین

حرفی که در دهان خودم اعتبار داشت

 

از آن زمان که شانه تهی کرد آسمان

بر شانه هام بار امانت قرار داشت

 

من لال میشوم که نگویم چه ها گذشت

بر شاعری که دور زبانش حصار داشت

 

 

برچسب ها : []

اخبار برگزیده

پر بازدید ترین