داغ ترین ها:

شعر طنز

رتبه اول:

دیپلمات

با احترام به زحمات صادقانه ی تمامی دیپلمات های کشورم ...

 

مرد خوب است دیپلمات باشد

یقه ی چفت و ریش پورفوسوری

مرد باید زبان بلد باشد:

ترکی و کردی و دری و لری

 

هم زبان چپی بلد باشد

هم به آهنگ راست رقصیدن

با همه اهل گفتمان باشد

گفتمان گفتن است و خندیدن!

 

گفتگو پشت میز صبحانه

گفتگو پشت میز عصرانه

مرد یعنی:" همش بزن لبخند!"

مرد یعنی:" همش بزن چانه!"

 

رسم کارست گرچه دشوارست:

مرد بایست هی سفر برود

مرد باید مدام از دست ِ

مردم نکته سنج در برود

 

هی سفر های دور آن ور آب

نه سفرهای پوچ استانی

نه که خوش بگذرد به او ! اصلا !!

هی سخنرانی و سخنرانی

 

مرد باید خودش بلد باشد

با مسائل ز بیخ ور برود

گاه باید یکی به نعل زند

گاه باید به میخ ور برود

 

سعدیا مانده ام چرا گفتی

"مرد باید که راستگو باشد"؟

مرد باید زبان بلد باشد

اهل لبخند و گفتگو باشد

 

فاطمه ربیعی

دانشگاه علوم پزشکی مشهد

_____________________________________________________________________________________________________________

رتبه دوم:

رئیس

 

در استقبال از شعر وحشی بافقی با این مطلع:

زیباتر آنچه مانده زبابا ازآن تو

بد ای برادر از من واعلا ازآن تو

 

 

این میزوهرچه کاردر اینجا از آن من

آن میز وآن اتاق مجزا از آن تو

این در زدن اجازه گرفتن برای من

با لحنی از غرور«بفرما »ازآن تو

تا خاطر عزیز نگیرد ملال کار

این منشی همیشه مهیا از آن تو

گاهی اگر به جان عزیزت غمی رسد

این جمع غمگسار سراپا ازآن تو

«آقا ببخش جان عزیزت!»نصیب من

«این بار چندم است بفرما!»ازآن تو

یک  فیش ویک حقوق  برای نمردنم

یک فیش وصد حقوق ومزایا ازآن

هرگز نبوده مرا جز همین لگن

شاسی بلند خوش قد وبالا از آن تو

مارا قلات وشهر سپیدان ودوروبر

شهر فرنگ وساحل دریا از آن تو

آری مرا همیشه همین همسر پریش

آن مهربان انیس ومصفا از آن تو

درچرخه ی نصیب در این نامعادله

مورم نصیب گرددوعنقا ازآن تو

با اختلاس ورانت ...خدایا مرا ببخش

این گفتگوی جمع در اینجاازآن تو

گفتم به دل مدام که فردا ازآن تو

دیدم ولی به چشم که فردا ازآن تو

قحط الرجال گشته مگر در میان جمع

اینجا اگرنمی شود آنجا ازآن تو

 

منصور عرفان پور

دانشگاه علوم پزشکی شیراز

_____________________________________________________________________________________________________________

رتبه سوم:

اقتصاد مقاومتی


صبح اغلب تا الاه شام  کالا میخریم
خوب و بد را ميكنيم ادغام ؛ کالامیخریم
هريك از ما  در خودش کالای ایرانی خر است
گرچه گاه از چین و گاه از شام کالا میخريم
گاه با تشبيه  گاهي با مراعات النظير
گاهي از اوقات با ايهام کالا میخریم
راه وقتي دور؛ کالا را پيامك ميكنيم
راه اگر نزديك ؛ با پيغام کالا میخریم
متروي خيام تا تجريش اگر شد  شد ؛ نشد
متروي تجريش تا خيام  کالا میخریم
ما خریداران کالا؛ از زبان نیم پز

تا خود سیراب ومغز خام  کالا میخریم
هركه قسطش را به موقع داد، کالا میدهیم

هرکسی از ما بگيرد وام ، کالا میخریم
تازگیها در جراید دیده ام  کالاخری
آگهي كرده ست:"استخدام؛ کالا میخریم" !
آخرین اقدام؛ بعضي ها به ما  چک میدهند
ما  ولي با اولين اقدام کالا میخریم
بستگي دارد به احوالات عام و خاص ما
اينكه روزي خاص و روزي عام کالا میخریم
عقده ای  را هم اگر در ما تورم داده اند
ما ز ليگ پرورش اندام کالا میخریم !
صبح با صبحانه کالا میخوریم و مي رويم
باز ميگرديم و شب با شام کالا میخوریم !!
 

"صوفي سرخوش از ين دست كه برداشت كلاه

به دو جام دگر از خرقه درآرد کالا!"

 

من و حافظ علیه الرحمه

 

آمد ازراه و نشان داد ندارد کالا

ميهمان- راحت و آزاد- ندارد کالا

ميهمان دارم از امروز به تعداد زياد

منزلم باز "به تعداد"، ندارد کالا

ميزبان مثل من اين موقع ِ سالي چه كند

كه درين وضعيت ِ حاد ،ندارد کالا؟

هيچكس غير من انگار درين شهر بزرگ

منزلش مصرف ِ مازاد ندارد کالا!

ميهمان- پيرو جوانش ،سببي يا نسبي

عمو دايي و داماد- ندارد کالا

اگر از آن ور ِدنيا برسد :"هندوراس"

يا ازين ور:"حسنآباد"،ندارد کالا

اون؟ "مددجوي  ِ كميته" ست ؛ ندارد کلّا !

اين ؟هه!"وابسته بنياد"، ندارد کالا!

منزل ِ من چه بسا مملكت ِ مردم ِ"چاد"

مردم مملكت چاد ندارد کالا

پدر ِ"عمّه قمرتاج" ندارد اجناس

بچّه "خاله پريزاد" ندارد کالا

(اين دوتا آخري البته که حافظه شان

 هيچ شب هيچ كجا ياد ندارد کالا!)

ميهمان با قد ِ چون شاخه شمشاد آمد

منتها شاخه شمشاد ندارد کالا

هست دور ِ كمرش يكصدو هفتاد و چهار

سانت ،"با اين همه ابعاد" ندارد کالا!

ميهمان ِ عملي داشتنم  نوبر بود

تازه اين نوبر ِ معتاد ندارد کالا

حكما اين "من" كه ازو حرف زدم تا اينجا

با زن و كثرت اولاد ندارد کالا

پس چرا اين همه آوار خراب ست سر ِ

 من ِ بدبخت ِ خدادادْ نداردْ کالا؟!

كاش از اول همه نوزاد ببينند مرا

تا ببينند كه نوزاد ندارد کالا

ميزبان، باد كه در پاچه نبايد بكند

ارزش "باد وبماناد" ندارد کالا

چه بيايي چه نيايي دو سه تا کالا هست

ميهمان! اينهمه فرياد ندارد کالا!

 

علیرضا رجبعلیزاده کاشانی

دانشگاه علوم پزشکی کاشان

_____________________________________________________________________________________________________________

مطب‌داری

روزهای اول فارغ‌التحصیلی و شوق طبابت و پیشنهاد دوستی برای کار در مطبش و... بالاخره برباد رفتن تمام رویاها پس از چند روز بیکاری.

 

از محضر بنده خواست یاری

بسیار شریف، نیک کاری

کردم من از او قبول باری

با دوست جز این نمی‌توان کرد

دندان کسی نمی‌کند درد

از روز نخست با دلی شاد

انداخته در گلو کمی باد

رفتم به محل کار آزاد

کس نیز به من نگفت ای مرد

دندان کسی نمی‌کند درد

با شوق و هزار امیدواری

رویای خوش مریض داری

کارم همه شد مگس شماری

منشی ز کسی خبر نیاورد

دندان کسی نمی‌کند درد

روزی است دگر ولیک این‌بار

دکتر نبود ملول و بیکار

چون میز گرفته خاک بسیار

پاک از سر میز می‌کنم گرد

دندان کسی نمی‌کند درد

گفتم به عیال پول کافی

آرم ز مطب هرآنچه خواهی

چون کسب نکرده‌ام دو شاهی

بی شبهه کند ز خانه‌ام طرد

دندان کسی نمی‌کند درد

گویا همه سالمند و خوشحال

از بخت بد و کجی اقبال

بر باد شده تمام آمال

روی همه سرخ و روی ما زرد

دندان کسی نمی‌کند درد

 

افشین قناد

دانشگاه علوم پزشکی تهران

_____________________________________________________________________________________________________________

تحویل نمی گیری !


دنبال توأم ای گل، تحویل نمی گیری
تنها نه مرا، در کُل، تحویل نمی گیری

پایینم و بالایی ، در عالم کالایی...
تو اصلی و من بُنجُل، تحویل نمی گیری

من غیب، تو در دیدی، من ذره تو خورشیدی
تو لندن و من کابل!  تحویل نمی گیری

هم گونه و هم شاخه ، هستیم ولی آخه!
من زاغم و تو بلبل، تحویل نمی گیری

تو لارج من اسمالم ، کوته شده اقبالم
تو قصری و من آغل، تحویل نمی گیری

آرامش و تسکینی، ای یار تو مورفینی
من نیز ترامادول، تحویل نمی گیری!

تو نخبه ی باهوشی ، من اِندِ فراموشی
تو جغدی و من اُسکُل! تحویل نمی گیری

هم همسفرت بودم هم بال و پرت بودم
بگذشته خرت از پل، تحویل نمی گیری...


امید خیاطی فرد

دانشگاه علوم پزشکی بوشهر

_____________________________________________________________________________________________________________

شعر طنز برای ماماها

 

السلام ای جمع خوب و مهربان             جمع ماماهای خوب و خوش زبان

السلام ای سخت کوشان نکو                ای که گشته با خطر ها روبرو

دوبله و سوبله است کار نیکتان              هرگز اما در نیاید جیکتان

گر بگویی نزد آن شخص مدیر              کز برای ما دو تا نیرو بگیر

گوید او با خنده و گاهی به خشم                    گفته ام صد بار باشد ، چشم ، چشم

کارتان آن قدرها هم سخت نیست          با دو لیوان آب نوشیدن یکیست

تو خیالت می کنی شق القمر ؟             نیست جانم اینک از نیرو خبر

هیچ کس از رنجتان آگاه نیست            جملگی در کارتان هستید ، بیست

توی بخش آن قدر باشد قیل و قال         جیغ و داد و ناز و نوز و نک و نال

آن یکی جفتش کمی با تو لج است        بند ناف آن دگر قدری کج است

وان دگر هی می کند بهر تو ناز             رگ شده بمبه به قدر یک پیاز

یک رحم داده اینرسی ، گشته شل        پس بکن خونریزیش را کنترل

ساعتی صد بار نبضش را بگیر              وضع او را چک کن از بالا و زیر

آن که افغانی و بس ورزیده است           هشتمی را بهر تو زاییده است

یک نفر رفته فشارش روی بیست          وان دگر بهر عمل آماده نیست

روی تخت زایمان هم یک نگار              می کند هرآن چه می خواهد نثار

خانم ماما مرا کشتی چرا ؟                  این همه درد من آمد از کجا ؟

تو که از داعش عزیز من سری              گاهی از اویک نموره بدتری

قسمت بهداشت می پرسی که چیست ؟   وضع آن هم بهتر از درمان که نیست

مشکلات آن جا به نوعی دیگر است        سخت و جان فرسا و پر شور و شر است

بنده در درمانگهی خوب و تمیز             بین همکاران محبوب و عزیز

در خیابان بزرگ کارگر                      خورده ام یک مدتی خون جگر

حرفه ی من ظاهرا مامایی است            در عمل ، هر آن چه می آید به دست

بچه ها را بنده توزین می کنم              وزنه را همچون و همچین می کنم

صد مراجع باشدم از طاق و جفت                    هر یکی پرونده ای دارد کلفت

آن یکی گوید عقب افتاده ام                رفته ام تست بتا هم داده ام

وان دگر گوید که اسمیرم بگیر             تا نکردم کله ات را خاکشیر

یک نفر با نعره می آید ز دور                کای فلان بی هنر ، چشم تو کور

چون که آی یو دی مرا بگذاشتی           خاک عالم بر سرت ، گل کاشتی

من که گشتم حامله ای بی بخار            مدرکت را بر در کوزه گذار

بس که می ریزد جماعت بر سرم           تیره می گردد همه دور و برم

توی سالن ، در پذیرش قیل و قال                   می زنم در بین آن ها بال بال

جیغ و داد بچه ها از یک طرف             وان دگر سو هم زنان گشته به صف

خانمی گوید که حالم خوب نیست         آهن و مولتی مرا مطلوب نیست

از پریشب هم نمی جنبد جنین            مرحمت فرموده قلبش را ببین

دیگری گوید که شیرم کم شده            چهره ی طفلم سراسر غم شده

گویم او را کن به حرف بنده گوش         در اطاق من برو شیرت بدوش

چون که شیرش را بدوشد در اطاق         همچو فواره بپاشد روی طاق

رابطین هم می کنند آن جا شلوغ                   کله مان را می نمایند آب دوغ

روی وزنه ، در صف قد و فشار              رفت و آمد ، همهمه ، گرد و غبار

آنچنانم می شود حالت نزار                 کاین دهان و دست می افتد ز کار

در میان این چنین قوم سخی              از فراسو می رسد دکتر نخی

پس مدیحی ، واثقی ، غفاریان              یک به یک گردند پیش ما عیان

کان فلان پرونده را اینک بیار               تا که از روزت در آرم من دمار

این چرا از منحنی خم گشته است ؟      وزن آن بچه چرا کم گشته است ؟

وزنه ی شاهد بگو اندر کجاست ؟           آن چه را کردی بگو بی کم و کاست

کد چرا در دفترت نگذاشتی ؟              برگه ها را جابجا بگذاشتی ؟

کار ما مشکل ندارد هیچ ، هیچ             می دهند آن ها ولی گیر سه پیچ

ای عزیزان کار ما این گونه است           قسمت ما بوده از روز الست

الغرض مامایی یعنی عشق ، حال           درک آیات خدای لایزال

آسمان شوق را پر داشتن                             تیرگی را پشت سر بگذاشتن

شعله ها در جان شب افروختن             از سحر ، آغاز را آموختن

رد شدن از کوچه ی ترس و هوی                    رو به مقصد یک قدم ، رو به خدا

بهره ها از لحظه ها جستن مدام            نام نیک از خود نهادن ، والسلام

 

زهرا بیگی

دانشگاه علوم پزشکی کاشان

_____________________________________________________________________________________________________________

دفتر فنی بیمارستان

نقشه را وا ننمودیم و هنوز...
خطی از خط نگشودیم و هنوز...
در پی کشف و شهودیم و هنوز...
ناممان آمده در کنج پلان :
"دفتر فنی بیمارستان"
در هوا طرح که می بندیم و...
بعد هر فاجعه می خندیم و...
آستینها پر ترفندیم و...
...معتبر نزد مدیران کلان
دفتر فنی بیمارستان
نشده ثبت چنین واقعه ای
که به یک خواسته ی فاجعه ای،
در لوای "هدف توسعه ای"،
صاف پاسخ بدهد: "نه قربان!"
دفتر فنی بیمارستان
رتبه ی اولمان آخر شد
هر چه رفتیم جلو بدتر شد
عمر این دولت و قبلی سر شد
کی قرار است بگیرد سامان؟!
دفتر فنی بیمارستان

 

سمیه فلاحتگر

دانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتی

_____________________________________________________________________________________________________________

آرزو

 

پشت به پشت هم

پای شان را توی یک کفش کرده اند

می خواهند

     خانه را بفروشند و

                     آواره اش

                          از این خانه به آن خانه

 

به آرزویش رسیده است

بچه هاش

پشتیبان یکدیگر

        از آب درآمده اند

 

قربان بهاری

دانشگاه علوم پزشکی ایران

_____________________________________________________________________________________________________________

وزارت بهداشت

باز امّا وزارت بهداشت
طرفِ ما،وزارت بهداشت
با سلام و ارادتی بسیار ...
از همین جا،وزارت بهداشت
بی تعارف چه دلبری شده ای
تازگی ها،وزارت بهداشت
برده ای از همه دل و ایضاً ...
دل ما را،وزارت بهداشت
می روم تا دلم که می گیرد
یک تک پا وزارت بهداشت
آنقَدَر که زنم به تنگ آمد
گفت من یا وزارت بهداشت ؟!
از همان ابتدای خود بودست
استرس زا،وزارت بهداشت
بوده کلّاً برای ارگان ها
مثل بابا،وزارت بهداشت
مثل بابای خانواده ی ما ...
دست تنها وزارت بهداشت
مهربان است و با همه کس خوب ...
می کند تا،وزارت بهداشت
بی خبر از حواشی چپ و راست ...
از قضایا ... وزارت بهداشت
چون اساسش فراجناحی است
متعادل،وزارت بهداشت
حرف حق می زند بدون هراس
نیست بزدل وزارت بهداشت
طرح داد و سلامتی را کرد ...
متحوّل،وزارت بهداشت
در مغازه،وزارت بهداشت
در منازل،وزارت بهداشت
سِرچ (search) سامانه اش فقط سیب است
سایت گوگل،وزارت بهداشت
هر کجا رفته ای تو می بینی ...
در مقابل وزارت بهداشت
گفت روزی کسی به شخص خودم
بود شاغل وزارت بهداشت
گفت کلّاً تمام اعضایش ...
بوده یکدل،وزارت بهداشت
اختلاسی نمی شود چون که ...
نیست غافل وزارت بهداشت
با همین شیوه ی مدیریت
کرد هندل،وزارت بهداشت
پنجه انداختند،عدّه ای سمتش
ماه کامل وزارت بهداشت
)این مسائل( همیشه بود و نبود ...
)آن مسائل( وزارت بهداشت
زده است بر تمام زشتی ها ...
مهر باطل،وزارت بهداشت
با تمامیِ باکتری ها هم ...
کرده دوئل،وزارت بهداشت
بس که تعریف کردم از حُسنش
کرد رودل وزارت بهداشت
از میان تمام ارگان ها
شده الگو وزارت بهداشت
همه را با مراقبت از خود
کرده همسو وزارت بهداشت
با همین طرح )کودک سالم(
کرده جادو وزارت بهداشت
بازدیدش زیادتر شده از ...
سایت یاهو،وزارت بهداشت
خدماتش زیاد،امّا هست ...
بی هیاهو وزارت بهداشت
خوردنی تر از این مگر داریم؟!
مثل هلو،وزارت بهداشت
جای شکرش که مثل بعضی ها ...
نیست لولو،وزارت بهداشت
آخرین حرف بنده هم این است
آی لاو یوو (I Love You) وزارت بهداشت

 

محسن فلاح

بیمارستان امام سجاد (ع) رامسر

_____________________________________________________________________________________________________________

کوچه هاي بي سرانجامي

 

شيـخ مـا شيـخ الشيــوخ شهــر بـود

 

نـــادري از نــــادران دَهــــر بـــود

دائمـــاً لب را بـه ذکـري مـي فشــرد

 

دانــهي تسبيــح خــود را مـي شمـرد

جـاي او بــر منبــر و محــراب بــود

 

مثــل او در شهــر مــا کميــاب بــود

مـاهــي يک شب از بــراي اعتـــراف

 

عــزم مسجـد مـي نمــود و اعتــکاف

شيـخ مـا هـر سـالـه ره کج مي نمـود

 

قصـد شهــر مکــه و حـج مـي نمـود

بــارِ ديگـــر در دلـش قنــد آب شــد

 

مــوســم حـج آمــد و بـي تـاب شـد

مـدتـي در قُــــرب ربُّ العـــالميــــن

 

در بهشت عــالـــــم آراي زميــــــن

در طـواف کـوي بـي همتـــاي پـــاک

 

سـر فـرود آورد تــا نـزديـک خــاک

الغـرض ، هنگـام برگشتـــن رسيـــد

 

ايـن حکــايت را بــه دقت بشنـــويــد

آيت الکـرسي به لب ، قـرآن بـه دست

 

حـاجـي مـــا در هــواپيمــــا نشست

وقت رفتـن شـد ، هــواپيمــا پـريـــد

 

همچـو رعــدي آسمــان هـا را دريـد

ربـع ساعت چـون ز پـروازش گذشت

 

حـال و روز زائـــران وارونــه گشت

نـاگهـان اوضــاع جــوي شـد خـراب

 

کـادر پــروازي همــه در اضطـــراب

پيـش رويـش هـالـه اي از دود بـــود

 

ارتبــاطش بـا زميــن مســدود بــود

آسمـان شـد تيــره و تــار از غبـــار

 

محشـري شــد ، بـر خـلاف انتـــظار

نـاخـدا رو سـوي ديگـر ســو نمــود

 

منتهــاي دانـــش خـــود رو نمــــود

چـرخشـي کـرد و بـه اميــــد خــــدا

 

شـــد از آن جــوِّ هــلاکت زا جُــــدا

رو به رو ، دشتي سراسر سبزه ديــد

 

بينــوا طيـــاره را سـويــش کشيـــد

عــــاقبت ، جـــام درايت را ربـــــود

 

لاي آن گـل بـوتـــه هـا آمــد فــرود

حـاجــي از جا جسته بود و مي دويد

 

تـا کنـــار چشمــهي آبــي رسيـــــد

شادمـان زانکــه زلال چشمــه جُست

 

اندکــي خــورد و تَنَش در آب شست

حـال و روز او کمـي شـد رو بــه راه

 

جستجــو کــرد آن مـکان را بـا نگـاه

ديــدگـانش از عجب جـا مانــده بـود

 

هـم دهانـش يک وجب وا مـانـده بـود

صـد گلستـان گل بـه هــم آميختــــه

 

شبنـــم از دامــــان گــل آويختـــــه

قمريـان اين سو و آن سـو در شتاب

 

 رقـص مـاهـي هـاي بـرکـه روي آب

قـاب زيبــاي خَـمِ رنگيــــن کمـــان

 

زيــر بـــام آبــــي هفت آسمــــــان

بـر درختــان ميــوه هـاي رنگ رنگ

 

وان چکاوک جوجه هاي شوخ و شنگ

از ميـان شـاخـه هـاي سبــز بيــــد

 

نغمــهي خورشـيد را مـي شـد شنيـد

چون بدست آورده بود آن گنـجِ مفت

 

پس نگاهـي رو بــه بـالا کــرد و گفت

اي خـدا ممنــونم از ايـن سرنــوشت

 

مـن نِيـــم هــرگـــز ســزاوار بهشت

قبــرِ تـاريک و فشـــار قبــــر کـــو

 

آن نکيـر و منکـــر و آن جبـــر کـــو

بـرزَخَت کـو ، کـو سؤال و کو جواب

 

شکـر از اين  تخفيف بي حدّ و حساب

هست حـورالعيـن که زوِّجنـا کنـيم ؟

 

ديــدهي کـم ســوي خود بينــا کنيم ؟

مهـوشـي از روبــرو نــزديک شـــد

 

رشتــه هــاي ديـن و دل بـاريک شـد

دختــري خـوش قـامت و نيکو تراش

 

پاي تا سـر ، جنب و جوش و ارتعاش

گيســوانـــي از طــلا در دست بــاد

 

مهــربــان چـون دلبــران خـانـه زاد

پيـش عنّــاب لبــش سُـرخـي خــجل

 

پـاي چشمــه پيش چشمـانش بـه گِـل

بــا کمـان ابــروان تيـــري کشيـــد

 

سينــه ســوزان حاجـــي را دريــــد

حاجـي از بـس خستـه و آزرده بـود

 

رسـمِ زَوِّجنـا ، ز خـاطـر بـرده بــود

صيغـه ناخوانـده ، سخن آغـاز کـرد

 

بـي قَبِلتُ ، عُقــده اش سـر بـاز کــرد

حلقـــهي آغـوش خـود بنمــود بــاز

 

دست او شـد ســوي نـا محــرم دراز

ناگهان مـردي قـوي چون پيـل مَست

 

ضـربتي کوبيـد و فَـرقَـش را شکست

سـاعتي در گوشـه اي بي هوش بـود

 

مدتـي هــم ذهـن او مغشــوش بــود

چهره در هم ، اشک ريزان ، با عتـاب

 

بـر خودش اينگـونه مي کرد او خطاب

اي کـه عُمـري را بـه يک دم باختــي

 

از کف آن دُرِّ گــــــران انـداختـــــي

راه کــج را ، راهِ حـــق پنـــداشتــي

 

وان جهنـّـــــم را بهشت انـگاشتــــي

تـــو نفهميـــدي بهشتِ بـي خـــــدا

 

از جهنــــم بـدتــر است اي بينـــــوا

فاصلـه در بيـن کفـر و دين کم است

 

نشکند عهـدي کـه از بُـن محکـم است

شيـخ مــا شــد بهتــر از ايـام پيـش

 

توبــه کــرد از فکـر ناهنجارِ خـويش

گرچه در اين امتحان ، فرقش شکست

 

بـر همـه ناديدنـي هــا ، ديـــده بست

 

 

منوچهر روحانی

دانشگاه علوم پزشکی کاشان

 

برچسب ها : []

اخبار برگزیده

پر بازدید ترین