داغ ترین ها:

شعر نو

رتبه اول:

سرطان

 

یک درخت زردآلو

که ازاره ی چوب بری ترسیده است

یک طوطی نابینا

در قاب آبی یک صبح تابستانی

یک بیمارستان قدیمی با دندان هایی ریخته و دهانی نیمه باز

آیا سرطان همین است؟

آیا آسمان بیهوده نیست

وقتی زیر بال چپ هواپیما

دو سوم زندگی از دست رفته است؟

آیا این زیاده روی پاییز است

که نمی گذارد حتی یک برگ  زرد

بهار سال بعد را تماشا کند؟

چطور زندگی می تواند اینهمه امید را تحمل کند

وقتی چراغ های بیمارستان همیشه روشنند

سرطان

مثل لبخند رئیس جمهور یک کشور فرضی از غم متاسف است

سرطان

شکر است که مأمور است تلخ باشد

به خانه ات می آید

کنار سفره ات می نشیند

لبخند می زند

و با وقاحتی عظیم در تن زنت می چرخد

ونگاه کودکانت را نادیده می گیرد

سرطان به لباس ها کاری ندارد

مخصوصا لباسی را که در آن خندیده باشی

آن ها را می گذارد برای خاطرات

اما چند سال بعد از مرگت بر می گردد

تا بقایای قلبت را ببرد

و در اطراف شعری در ستایش زندگی مصرف کند

ای همه ی مسئولان رسمی درد درسرزمین دردمند من

ای همه ی سروران

سرطان یک نقشه ی براندازی نیست

یک حرف سیاسی نیست در کمپ پناهندگان

یک صندلی خالی نیست در همایش های مهم

سرطان نمی ترسد

ساکت نمی شود

به زندان نمی افتد

توقف نمی کند

کارخانه های دلسوز برای ما غذاهای جدید درست می کنند

تاجران سختکوش برای کارگران خودروهای ارزان می سازند

مغزها زود به زود به تعطیلات می روند

نگهبانان قرص خواب می خورند

بیمارستان های مجهزجدید ساخته می شوند

و سرطان

همچنان موجب تشویش اذهان عمومی می شود

..................

سرطان

 مثل لبخند رئیس جمهور یک کشور فرضی از غم متاسف است

شکر است

که مأموریت دارد تلخ باشد

یک بیمارستان قدیمی با دندان های فروریخته ودهانی نیمه باز

 

مهدی رمضانی اول باغسیاه

دانشگاه علوم پزشکی گناباد

_________________________________________________________________________________________________________

رتبه دوم:

مطیع جهان نمی شوم

 

از عرض خیابان می گذرم

و یهودای روح من

خائنی میان زره عضلات

صلیبی در من می افرازد

و منکری بی مو

انگشت در فضای میان دنده ی ده و یازدهم فرو می برد.

 

در آن سوی خیابان

دو مریم

گم در ازدحام

عبورم را می نگرند

و من

در جلیله ی ذهنم

درخشش تیز ترین کلام را می جویم.

دهانم

خشونت کلمه را می خواهد

و گوشم رازی چنان عظیم

که از شنیدنش

به خود ببالد.

 

دست هایم را می شویم

و خونم را آتش میزنم.

در اندرون روشنم

عضوی با چهار حفره ی پر خون

نیرومند فریاد می کشد

مطیع جهان نشو.

 

از میان دو مریم می گذرم

تا در جمعیت گم شوم

اما چهار زخم عمیق

بر جان دو دست و دو پا دارم

که نمی گذارند میان جمعیت گم شوم

که نمی گذارند مطیع جهان شوم

که نمی گذارند به خود خیانت کنم.

 

(منظور از دو مریم مریم مقدس و مریم مجدلیه هستند.)

    

مريم  محمد سليمي نمين

دانشگاه علوم پزشکی تهران

_________________________________________________________________________________________________________

  رتبه سوم:    

 فکر

 

فکر میکنم

به کویر

به این جراحت عمیق

و ترک ها در جای جای صورتم سبز میشوند

فکر میکنم

به آسمان

و ماه ذره ذره در چشمانم آب میشود

وهر وقت به جنگل می اندیشم

گوزنی زخمی روی واژه ها جان میدهد

فکر کردن به تو

رودخانه ایست

که آرزوی دریا را به گور میبرد..

 

ابوالفضل خسروجردی

دانشگاه علوم پزشکی مشهد

_________________________________________________________________________________________________________

شعر اول

 

چند ساعت از چتر می گذرد ؟

  به جریان تو

  که عبور می کرد نگاه کردم

  تو در ابر ایستاده بودی

  ترا به اشاره آوردم

  و پرسیدم

  چند ساعت از چتر می گذرد

 

  ابر در باد ایستاده بود

  زنی برگشت

  و دوباره خودش را از سر گرفت

  می توانستم این سوال را ادامه دهم

  یا بیهودگی دیگری را

  از سر بگیرم

 

  مثل کمی که از چیزی بگذرد

  زن بارها از خودش گذشت

  یا برگشته بود

  یا خواسته بود چیزی بگوید

  اما پرنده ی مرده از دهانش افتاد

  پرنده را

  دوباره در دهان گذاشت

  و به ادامه اش برگشت

  چتر از ساعت ها گذشت

  و ابر

  همچنان در باد ایستاده بود

 

  ایستاده بودم

  و گذاشتم اندامم را مه فراگیرد

                    

  پس از من

  دیگران هم پاهایشان را

  در مه فرو کردند

  و آن زن را

  جایی در دوردست

 . به خاطر آوردند

 

امیررضا سیدحسینی

دانشگاه علوم پزشکی مازندران

_________________________________________________________________________________________________________

ماشه

به ما آموختند
ماشه دو قوزک دارد
یکی را می کشی
نفس خود را حبس می کنی
دومی را می کشی
نفس دشمن را از حبس آزاد
ولی من انتخاب کرده ام
هیچکدام را نکشم
تا نفس تفنگ حبس بماند

 

باقر امیرحیدری

دانشگاه علوم پزشکی کرمان

_________________________________________________________________________________________________________

زاد بوم من بهشهر) اشرف البلاد(

 

تو په نه ات فراخ

از آبی خزر

تا سنگ " سنگ نو "

تو "اشرف البلاد "

متی قی

الماس

آن وقت من کجام ؟

تهران لعنتی

تو صبح ، صبح ، مه

طعم تمشک ترش

بوی خوش " زولنگ "

سر ریز می شود

از " چار طاقی ات "

تا " برج و " آب دنگ "

بی هیچ منتی

آن وقت من کجام ؟

تهران لعنتی

تو مست شعر و ساز

"اسحاقی " و سه تار

تو رشته کوه عشق

" بهداد " و " مازیار "

تو زادبوم من

از حال روزگار

هر لحظه با دلم

بتی صح

در حال

آن وقت من کجام؟

تهران لعنتی

تو قطره ، قطره لطف

تو خوشه خوشه کار

تو خاک و آب مهر

نج " ، " خاویار " بی

تو "

تو مرز بی نیاز

از کار دولتی

آن وقت من کجام؟

تهران لعنتی

 

سمیه فلاحتگر

دانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتی

_________________________________________________________________________________________________________

پنجره

 

- یک روز ریشه میگیرد

                                                   وستاره هایی که خواب تورا....

                                                   بعد از این تورا در کارت های دعوت و قرار ملاقات

                                                          حتی شبیه عقربه های پنج بعداز ظهر.

 

                                                                           

فیلم ساعت... تمام شده است                                                                         

میخواهم دفتر خاطرات را خوب بنویسم.

حرفی نزنم از روزهای بی آفتاب این خانه

کف بزنم برای ماهی عید

تا شنا کند

نبض اتاق موج بزند

بخندم به روی پنجره

با عقربه های ساعت پرواز کنم تا چند دقیقه ی دیگر...

در هیچ فیلمی نباشم

به اتفاق ساده ی اتاق راضی باشم

هر هشت ساعت آیت الکرسی بخوانم

آماده بشوم برای فروردین سال آینده

با پیراهن آبی

گل قرمز روی موهایم

 

سیمین رستگارپور

دانشگاه علوم پزشکی آبادان

 

در جنگ می گویم

 

بگذار هزار تیر تاریک قلبم را روشن کند

و هر پاره از تنم را

در گوشه‌ای از تاریخ بیاویزند.

من پشت کودکی ایستاده بودم که پرچمی سرخ در دستانش می‌تپید.

آتش بس

تاوان بی‌رحمانه‌ایست

در جنگ می‌گویم:

«دوستت دارم»

باشد که آرام بگیرد دنیا.

 

فاطمه کواکبیان

دانشگاه علوم پزشکی سمنان

_________________________________________________________________________________________________________

دلتنگ

 

به سرش زده

گل سر را به  سر

ماتیک ها را بوسه باران

لباس ها ی کمد را یکی یکی بو می کند و به آغوش می چرخد

سمت افتادن از تراس

دلتنگ است

دلتنگ است که کاری از آرامبخش ها برنمی آید

برنمی آید که خوابش می کنند و در خواب

گلش را با گلی به سر

طرحی نو به لب

لباس هایی...

برنمی آید

که از خواب می پرد به تانگو با لباس ها

به بوسیدن لب های جامانده روی ماتیک ها

به بوییدن چشم های جامانده بر اشیا

به دیوارها می کوبد سرش را و می چرخد

سمت افتادن ار دنیا

پرستاار

پرسسستااااااار

دلتنگ است پرستار

یک گوشه کز کرده

دلتنگ است بخش

خودش را جداکرده از شهر

حتی دلتنگ است شهر

شهری که به سرش زده

مرد دلتنگ این شعر را

به زنجیر

جداش کند از عاقلان آزاد سرگردان

دیوانه

بچرخاندش

سمت افتادن از عشق

دارد تلاش می کند

                       همچنان

 

قربان بهاری

دانشگاه علوم پزشکی ایران

_________________________________________________________________________________________________________

چقد جای تو خالیست

 

صلح می کنی با خشاب اسلحه ات

آغوش تو می تواند مادری کند

گره می زنی اش، قرص و محکم

به یک قواره از پیرهنت

72بار توی حنجره اش اذان می گویی

و مسلمان می کنی

عمودهای سربی را

نزدیک می شوم

پنجه ی پاهایم عمود می شود

نمی رسد به تو

قد می کشم

خم می شوی

مماس می شود به پیشانی ات بوسه های من

چقدر زیباتر از همیشه ای...

و من حلاوت بوسه های تو را فقط، از زبان مادرت شنیده بودم

دیشب خواب دیده ام

مادرت اسپند دود می کرد

عروس برایت گرفته بود...

شبیه قرص ماه...

شبیه خودت

من راز چشم های مادرت را از برم...

جنگ،تو را از خانه می برد

و من به یاد تو موسفید می کنم

رؤیای تو مرا دیوانه می کند

اینقدر توی خوابهای من پانگذار

ودیوانه ام نکن

با این همه دلتنگی

کاش زودتر تو را بوسیده بودم

و چقدر دیر فهمیدم زود می روی...

حساب موهای سفیدم از دست می رود

وقتی کنار اسم من شهادت تو قد می کشد

و من می شوم ،پدر شهید...

چقدر آه

که توی حنجره ام مانده

چقدر بوسه ی آن روز رفتنت شیرین بود

چقدر جای تو خالیست پسرم

چقد جای تو خالیست.

 

مهناز سخدری

دانشگاه علوم پزشکی نیشابور

برچسب ها : []

اخبار برگزیده

پر بازدید ترین