داغ ترین ها:

شعر کلاسیک

رتبه اول:

ترکیب بند فاطمی

 

شب ست و سوي تو راهي مگر كه باز كند

دل شكسته ؛ اگر سازگريه ساز كند

 

شب ست و جامه دران غمي كه در دل من

ز روضه هاي تو در پرده حجاز كند

 

پناه برده ام امشب به  " درد"  از سر‌‌ ِدرد

مرا مباد خدا از تو بي نيازكند

 

هنوز شام غريبان  نبود و مي ديدم

شكسته وار نشسته ست تا نماز كند

 

مدينه ،خواب و چراغ تو روشن از آهي

كه شرح قصه سوز تو را دراز كند

 

چگونه از تو نگويم كه آسمان هر صبح

به پرده پوشي ماه  از تو كشف راز كند ؟

 

 

 

لب كبود تو از " آه "  سرنمي تابيد

زمانه  درد تو را گرچه  برنمي تابيد

 

 

 

چو گريه مي شكند درگلو شب آخر

چگونه لب بگشايم بگو شب آخر؟

 

چگونه لب بگشايم  اميد رفته به باد؟!

چگونه  آه ، گل آرزو !  شب آخر؟

 

چه شبنم عرقي بر جبين گل  پيداست

در آتش تب جانسوز او شب آخر

 

به چهره  رنگ ندارد گلم  ، هنوز اما

پرست خانه ام از رنگ و بو شب آخر

 

 

 

قسم به موي پريشان زينب ، اين غم را

به گريه شرح دهم مو به مو شب آخر

 

 

 

سرحسين به دامان ،  مگر چه زمزمه داشت

لبت ،  به بوسه اي از آن گلو شب آخر؟

 

ز روضه عطش كودكان به سينه مشك

نمانده جز نم اشك عمو شب آخر

 

 

 

 

رسيده بود شب آخر و هم از اين شب

شبي نبود علي  سر نهد به بالين  ،شب...

 

 

 

 

به دست : رشته باران    به سر : مفاتيحش

به اشك خورده گره  دانه هاي تسبيحش

 

به گريه بر سر سجاده ماه منكسري ست

كه روشن ست شب از شعله مصابيحش

 

اشارتي ست از او  "گوهرخزانه غيب"

هموست "كوثر" و كوثر به اوست تلميحش

 

پس از پدر چقدر گوش نخل ها هر شب

شنيده شور به خون خفته تواشيحش

 

صحيفه ايست كه آيات بيناتش را

نشست زينب ، عصر دهم  به تشريحش

 

 

 

 

نشسته گرد غريبي به چادر مادر

چه كرده اي دنيا ! با دل پر مادر...؟

 

 

 

 

قيامتي ست اگر ، قامت كشيده اوست

ركوع يكسره ديده ي؟ قد خميده اوست

 

غرور باغ به  زخم تبر نمي ميرد

بهار:  سرو جوان خزان رسيده اوست

 

گذشته است ازين كوچه و به ديوارش

هنوز مانده به جا سايه تكيده اوست

 

چگونه چشم ببندد به غربت حيدر؟

مدينه  ، كوفه آينده اي به ديده اوست

 

به مسجد آمده با تيغ  "آه"  برانش

كه وقت خطبه چو فولاد آبديده اوست

 

گلي شكفته به نيزه ست ، سر بگردان و

سر حسين ببين  يا سر بريده اوست

 

 

 

 

 

حديث شكوه او ناتمام  و خطبه  تمام

به خون نشسته به خون ،  ديدگان "خير الانام"

 

 

 

 

خدا در آينه اينسان مگر تبسم كرد:

تو را به هيات عشق آفريد و دل گم كرد

 

تو را به هيات عشق آفريد وبا هستي

به اين سه حرف مقدس شبي تكلم كرد

 

به احترام تو برخاست كوه و ، دريا نيز

شكوه نام تو را برده و تلاطم كرد

 

چه رفته است بر او از عناد اين مردم

كه دست آه به سوي خداي مردم كرد؟

 

حديث سوختن در حديث مختصري ست

از آتشي كه به پا پشته هاي هيزم كرد

 

غدير غربت مولا  و اشك فاطمه  بود

كه خون ديده تاريخ دردل خم كرد

 

 

 

 

غم عزيز! غم آشنا ! غم پنهان !

چرا مزار تو از ديده همه پنهان ؟

 

 

 

 

زمحرمان حريم حرم يكي : مادر

كه جمع خانه يكي داشت كم ،  يكي مادر

 

 

دو عاشقند  شهيدان هم  ، يكي: بابا

دو عاشقند  شهيدان هم  ، يكي: مادر

 

 

به زهر قاتلت آري گرفته اي امشب

زكودكان علي آي غم ! يكي مادر

 

به گريه گفت علي: كشته جفاست حسين

حسين گفت: شهيد ستم ، يكي مادر

 

 

 

 

ببين كه فاطمه ات را چه بيكس آوردم

امانتي كه سپردي به من پس آوردم

 

 

 

 

نهاده اند به ديوار بيكسي سر را

سه چار طفل ، تماشاي ياس پرپر را

 

به بام بر شده امشب "بلال" و لرزانده ست

اذان گريه او شانه " ابوذر" را

 

ز ناي "استن حنانه" ميتوان تا صبح

شنيد ناله محراب و آه منبر را

 

به ياد آن پرو بال شكسته ، عمري شهر

شكسته ديد دو بال قنوت حيدررا

 

 

رسيده ليله قدري كه از دوچشم علي

نزول داده خدا آيه آيه كوثر را

 

به نيزه ديد جهان از پس فراق رسول

سرحسين علي  را  و  "ثقل اكبر" را

 

 

 

 

شب فراق تو سنگين ، شب فراق تو سرد

شب فراق تو با جان ما چها كه نكرد

 

 

 

 

تو را به خاك حرمخانه مدينه سپرد

علي ، كه راز شريف تو را به سينه سپرد

 

مقدر تو از آغاز قصه آن سنگ ست

كه در كمين تو دستي به آبگينه سپرد

 

پس از تو گردش چرخ زمانه،  دستاسي ست

كه دست هاي علي را به دست پينه سپرد

 

پس از تو از دم  "شمشير كفر" يا گذراند

زمانه جان تو را ، يا به  "زهر كينه"  سپرد

 

سر حسين تو ميراث " كربلاي تو"  بود

كه خطبه هاي تو ، با زينب و سكينه سپرد

 

به عشق توست اگر كشتي نجات : "حسين"

غريق موج بلا را به اين سفينه سپرد

 

 

 

 

 

به شانه  گوشه تابوت فاطمه ست مرا

به هيچ و پوچ جهان  ، فاطمه همه ست مرا

 

 

 

 

دلم گرفته از اين روز و روزگار غریب

نشسته بي تو بر آيينه ام غبار غریب

 

شبانه -  از تو چه  پنهان -   ز خون ديده من

دميده ياس كبودي سر مزار غریب

 

غريب وار ز تشييع نيم ديگر خويش

به خانه آمده ام داغدار يار غریب

 

اگر چه " بارامانت" رسانده ام به  رسول

شكسته پشت مرا داغ يادگار غریب

 

زدرد هاي تو ، خورشيد خونچكان سري ست

زشرق نيزه برآورده نيزه دار غریب

 

غبار راه به اشك تو شسته خواهد شد

غروب آمدن سرخ تكسوار غریب

 

 

 

 

عباي  آه  مرا رشته رشته بافته اند

شب فراق" تو" فرق علي شكافته اند

 

 

 

 

 

 

 

 

شكفته صبحي  و آيينه ها كبود شده

دميده " آه"  تو چون آتشي كه دود شده

 

گرفته پيچش خون تو در رگ عالم

چكيده اشك تو بر جان خاك و رود شده

 

ستون عرش خداوند درافق پيداست

ز خانه اي كه در آن  "آه"  تو عمود شده

 

ميان جان تو و جان آينه سري ست

كه تا شكسته اي ،  آيينه در سجود شده

 

هزار مرتبه در خود شكسته و هربار

هزار مرتبه آيينه شهود شده

 

سر كه داشت به دامان ، به گريه عصر دهم ،

كه پر زخون گلويش كلاهخود شده ...؟

 

 

 

 

زمد " آه"غريب تو مهر و ماه گريست

پس از تو ديده دريا به دوش چاه گريست

 

 

 

 

 

به " زهر آه"  سرشته ست سر نامش را

زمانه؛ خواست گر اينگونه تلخ ، كامش را

 

به رنگ شام غريبان ببين قعودش را

به حال صبح قيامت  نگر قيامش را

 

به مستمند و يتيم و اسير بخشيده ست

سه روزه سفره افطاري صيامش را

 

به پس گرفتن حق علي برآورده ست

خود از نيام چو تيغ دودم ،  كلامش را

 

كجاي "واقعه" را ديده كاينچنين آكند

به بوي سيب از آغاز ره مشامش را؟

 

كسي چنانكه علي ديد و خواست درك نكرد

شبيه فاطمه تنهايي امامش را

 

 

 

 

چو راز غصب "فدك" سينه سينه در تو گمم

چنين به سوگ تو و قصه "غدير خمم"

 

 

 

 

زداغ ها به دلم آنچه سخت مشروح ست

صحيفه غم ديرينه تو مفتوح ست

 

ز پنج حرز مقدس -  كه نام آل عباست -

يكي چنانكه تويي  حرز كشتي نوح ست

 

تو اسم اعظم دردي كه با شنيدن تو

به نوحه آمده خيل ملائك و روح ست

 

چه نسبت ست تو را با تن كبود؟ آنگاه

كه زخم روشن آيينه "جان مجروح" ست

 

 

 

هم از نخست به خون  قلم چكامه كنم

به نام نامي "زهرا" كه ختم نامه كنم...

 

 

 

علیرضا رجبعلیزاده کاشانی

دانشگاه علوم پزشکی کاشان

__________________________________________________________________________________________

رتبه دوم:

خاطره

 

بگذار که یک خاطره ی تار بماند

این عکس برای من و دیوار بماند

 

بگذار که با دیدن چشمان تو در عکس

صد آینه در آینه تکرار، بماند

 

یک بار نظر خواستم از چشمم و او خواست

در قاب نگاه تو گرفتار بماند

 

داری شده بر گردن من خاطره هایت

حق است که منصور سرِ دار بماند

 

باید پس از این از شب موهات - نگاهم-

تا صبح بناگوش تو بیدار بماند

 

شاید پَسِ این پرده ی اشکی که دَریدم

تصویر تو در چشم من این بار بماند

 

رفتی و چرا هیچ به من فکر نکردی؟

انصاف نبود این که تو...بگذار بماند...

 

حمید روشنایی

دانشگاه علوم پزشکی اراک

__________________________________________________________________________________________

رتبه سوم:

غزل

 

از تلخی دنیایشان پس می کشم پا را

دستان من دیگر نمی خواهند دنیا را

رود خروشانی که در من بود خواهد یافت

در پیش تو آرامش آغوش دریا را

باید برای شعر راهی تازه پیدا کرد

در ناتوانی شان رها بگذار الفبا را

از یاد مردم آسمان هرگز نخواهد برد

تکرار خواهد کرد هر شب قصه ی ما را

بگذار با تو با تو با تو پر بگیرد شعر

بیدار کن در چشم من شوق تماشا را

تنهایی روح مرا آغوش وا کردی

تا در تو زیباتر ببینم صبح فردا را

 

مرضیه فریدی مجیدی

دانشگاه علوم پزشکی همدان

__________________________________________________________________________________________

چشم هایت

بفرما چشم هایت دست از این آزار بردارند
برای لحظه ای پلک از من بیمار بردارند

به دستانت بده دستور دستاویز من باشند
و یا از ناخنت این لاک لاکردار بردارند

بدست تشنه کامی در کنار نحر خواهم مرد
مگر لبهات دست از حیله ی کفّار بردارند

تو در دلنازکی شهلای نرگس های شیرازی
چرا باید دو گیسویت طناب دار بردارند

بخون بی گناه آلوده ابروهات، فرمان ده
سر از سجاده ی بی جان استغفار بردارند

مرا در باتو بودن یا نبودن اختیاری نیست
بگو تکلیف ما را بعد از این اقرار بردارند

میان منکر و معروف چشمک هات حیرانم
بفرما چشم هایت دست از این آزار بردارند

 

باقر امیرحیدری

دانشگاه علوم پزشکی کرمان

__________________________________________________________________________________________

حج ناتمام

پیدا نکرد نام شگرفی برای تو
حتی نداشت دلهره حرفی برای تو
بی اعتنا که رد شدی از رود تازه شد
شط فرات تشنه ی ظرفی برای تو
رگبار بود، یخ زد و از غصه لال ماند
این آسمان ساکت برفی برای تو
یک شهر عاشق تو و در دست خیزران
این عشق ها نبست که طرفی برای تو ...
... جز سعی یک بیابان، جز یک قبیله ذبح
از حج ناتمام چه صرفی برای تو
این کعبه قرن ها که سیه پوش بود داشت
در خویش سوگواری ژرفی برای تو

 

سمیه فلاحتگر

دانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتی

__________________________________________________________________________________________

گوشواره ی ماه

سکوت دامنه دار شبی بلند و سیاهی
برای من که زمینم تو گوشواره ی ماهی
نسیم سرخوش صبحی ولی خیال نداری
که از تراکم ابری که بغض کرده بکاهی
تو را من از سر خودخواهی انتخاب نکردم
که روبروی نگاهم بایستی و نخواهی ...
... که آفتاب بتابد بر این دریچه ی تاریک
من از تو شعله ورم پیش از این، خود تو گواهی
تمام دلخوشی سالهای غربتم این است
که در مسیر عبور توام اگرچه به چاهی

 

سمیه فلاحتگر

دانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتی

__________________________________________________________________________________________

در نفس صبح

از هر طرف که در نفس صبح پر زدیم

تا آسمان آبیِ لطف تو آمدیم

هر جمله ای که بر لب مان سبز می شود ،

تو مسندالیهی و ما جمله مسندیم

عمری به اقتدای تمام فرشته ها

شوق سفر به کوی تو داریم و از قدیم ،

در جاده های عاشق و پر گریه مثل رود

از هر طرف روانه ی آغوش مشهدیم

با آنکه با گلاب و گل و شعرهایمان

در قصه‏های مردم دنیا زبانزدیم ،

مستِ هزارویکشبی از عطر سیب و یاس

پیچیده در حروفِ پُر از راز ابجدیم*

روی تمام پنجره هامان به سمت توست

ما را قبول کن که اگر خوب اگر بدیم،

هر عاشقانه ای که سرودیم از ازل

آن را به نام عشق، به نام شما زدیم                                                                               

چون شاخه‏های خسته وخشکیم در غبار

مارا پُر از شکوفه کن ای حضرت بهار!

* اسم آسمانی امام رضا علیه السلام به حروف ابجد ۱۰۰۱ می شود.

 

 

سید محمد امین جعفری حسینی

دانشگاه علوم پزشکی شیراز

__________________________________________________________________________________________

سنگ صبور

یکباره آه ! سنگ صبورم شکسته شد

آن ماهی ام که تنگ بلورم شکسته شد

 

زخمی ترین پلنگ که در اشتیاق ماه

هر بار صخره صخره غرورم شکسته شد

 

امّا چه سرنوشت غریبی که یک قدم

تا قلّه مانده پای عبورم شکسته شد

 

آری جماعت ! آنقدر از سنگ دم زدید

آیینه های سبز حضورم شکسته شد

 

این شعر هم شروع جنونی مجدد است

اقرار می کنم که  شعورم شکسته شد

 

طاهره کاویانی

دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه

__________________________________________________________________________________________

سرزمینم ایران

 

شتک بر سینه­ی آفاق زد زین پیش­تر خون دلیرانت

اگر، ای جوهر تيغ تو سرخ از عشق! می­خوانند ایرانت.

 

چو شیری یال­ها افشانده، مابین دو شط لم داده­ای آرام

به چشم هرزه­کفتاران هار نرّ ماده بد انیرانت[1]

 

بزرگا بیشه­ی جولان شیران تو و آبشخور کارون

بزرگاتر حریم تشنه­لب خیل شهیدان تو؛ شیرانت

 

چنان­چون پیکری تف­دیده زیر آفتاب افتاده، تا مشرق

یکی نقشی­ست خود گسترده بر نطع نمک، فرش کویرانت

 

به چشمم کعبه و کانون دیگر طابران[2] و طوس تو دارد

که چون من بی­پناهان تو خرسندند با حجّ فقیرانت

 

جبین بر خاک محراب تو ساییده­ند و سر بر آسمان سوده­ند

الا ای رشته­ی تسبیح البرز و دنا در دست پیرانت!

*

مگر از تخت جمشیدت ستون وز بیستونت سقف افسانه­ست

که سر در ابرت ای اسطوره­گون میهن نخواهم دید ویرانت

 

 

 

[1]  انیران: غیر ایرانی.

2 طابران: قصبه­ای از توابع طوس و محل گذر امام رضا (ع) در سفر شهادت.

 

علیرضا رجبعلیزاده کاشانی

دانشگاه علوم پزشکی کاشان

__________________________________________________________________________________________

بانوی باران

از آن زمان که به غربت نهان شدی بانو
چراغ روشن اهل جهان شدی بانو

تویی طراوت باران و روح آئینه
شفای قلب و تسلای جان شدی بانو

قد خمیده سرو تو عشق را افراشت
ستون محکم این آسمان شدی بانو

به پیش چشم تو دستان عشق را بستند
فدای راه ولایت از آن شدی بانو

ز یمن بارش چشم تو آسمان گل کرد
نگاه روشن صاحبدلان شدی بانو

شبی که مهر رخت در بقیع پنهان شد
فروغ روشن صبح زمان شدی بانو

به رشته های پر از خاک چادرت سوگند
که دستگیر دل زارمان شدی بانو

کجاست مهدی من؟! ... پشت در خودت گفتی
همان دمی که فدای اذان شدی بانو

دعا بکن که بیاید ... هنوز منتظریم
از آن زمان که به غربت نهان شدی بانو!

 

مهرداد زینلیان دستجردی

دانشگاه علوم پزشکی اصفهان

 
برچسب ها : []

اخبار برگزیده

پر بازدید ترین