داغ ترین ها:

اخبار و رویداد ها

news photo

در برخی نمایشنامه‌ها لحظاتی وجود داشت که غافلگیرم کرد

الناز نعمتی: ناصر حبیبیان نمایش‌نامه‌ نویس، کارگردان و پژوهشگر تئاتر، دارای مدرک کارشناسی ادبیات نمایشی و کارشناسی ارشد کارگردانی از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران است. این هنرمند جوان که سال گذشته داور بخش نمایشنامه نویسی جشنواره فرهنگی وزارت بهداشت بوده،  معتقد است اینکه دانشجویان رشته‌های پزشکی، پیراپزشکی و پرستاری مجالی پیدا کنند تا درباره هنر به شکل جدی مطالعه و فعالیت داشته باشند غنیمت است.
 
آقای حبیبیان نمایشنامه نویسی یک هنر تخصصی است و نیاز به تعلیم و آموزش دارد، شاید نوشتن نمایشنامه علاوه بر جنبه‌های ذوقی نیاز به معلومات هم داشته باشد. از این منظر نمایشنامه‌های دانشجویان را در هفتمین دوره از جشنواره فرهنگی وزارت بهداشت چطور ارزیابی می کنید؟
ناصر حبیبیان: همانطور که بدرستی اشاره کردید از دو بعد می توان به این موضوع نگاه کرد. اول نگاه ذوقی و دوم نگاه فنی. از دید کارشناسانه اگر بخواهیم درمورد نمایشنامه‌ها صحبت کنیم باید بگوییم که ایرادهای فنی وجود داشت. اما رشته تحصیلی این دانشجویان ربطی به هنر ندارد و این عزیزان مجالی برای دریافت تکنیکال پدیده نمایشنامه نویسی نداشته اند. از نظر ذوقی با نمایشنامه هایی مواجه شدیم که سرشار از حس و داستان های خوب بودند. حتی در این نمایشنامه ها لحظاتی وجود داشت که داوران را غافلگیر می‌کرد. در داوری چنین جشنواره‌ای بحث تکنیک جداست و  این دانشجویان برای رسیدن به درجه ای که بتوانند نمایشنامه هایی حرفه ای بنویسند، یا کلاس های نمایشنامه نویسی را بگذرانند، یا مطالعات جدی در این زمینه داشته باشند.

به عنوان یک کارشناس در زمینه هنرهای نمایشی فکر می‌کنید چند درصد از نمایشنامه هایی که خواندید قابلیت این را داشتند که به مرحله اجرا برسند؟
واقعیت این است که نمی توان از ابتدا در مورد نمایشنامه ها اینطور قضاوت کرد چون یک متن نمایشی  با اجرا کامل می‌شود و به صرف خواندن نوشتار نمی توانیم تشخیص دهیم آیا این نمایش یک نمایش مقبول و خوب خواهد شد یا نه. مثلا ممکن است شما تئاتری را ببینید و دوست داشته باشید ولی وقتی نمایشنامه همان تئاتر را بخوانید حس کنید نکته ویژه‌ای در آن ندیده اید و همه چیز در اجرا بسیار خوب و با کیفیت بوده. اما به طور کلی می‌توانم نمایشنامه های دانشجویان را به سه بخش تقسیم کنم. ابتدا نمایشنامه هایی که ضعیف بودند که تعدادشان هم کم نبود (این نوع نمایشنامه ها در همه جشنواره ها وجود دارند و محدود به جشنواره فرهنگی وزارت بهداشت نیست) دوم آثاری که متوسط بودند و سوم نمایشنامه هایی که از حد دانشجویان رشته غیر هنری بالاتر بودند و برایمان غافلگیر کننده بودند. حول و حوش سی درصد نمایشنامه‌ها آثاری متوسط و خوب بودند و قابلیت اجرا را می‌شد در آنها دید.

فکر می کنید در بین این دانشجویان استعدادی وجود دارد که که بتواند وارد دنیای حرفه ای هنر تئاتر شود؟
حتما وجود دارد و ما با تعدادی از آنها در جشنواره دوره هفتم آشنا شدیم. افرادی که به عنوان نمایشنامه‌نویس های برتر برگزیده شدند قطعا می توانند وارد محیط حرفه ای تئاتر شوند چراکه استعداد و قریحه این کار را دارند. خاطرم هست مضمون و داستان نمایشنامه هایشان به قدری برایم جذاب و جالب بود که فکر می کردم اجراهای شان چقدر می تواند عالی و شاخص باشد. ما سال گذشته هم این پیشنهاد را مطرح کردیم و دوست دارم امسال هم تاکید کنم که چقدر خوب است وزارت بهداشت برای اجرای این نمایشنامه ها بودجه ای را اختصاص بدهد. درواقع جایزه ویژه برای این نمایشنامه ها می تواند حمایت از اجرایشان در قالبی حرفه ای شود.

جشنواره فرهنگی وزارت بهداشت تا چه حد به اهدافی که در زمینه آشنا کردن دانشجویان با مقوله هنر داشته، دست پیدا کرده است؟
همین که این وزارتخانه به این موضوع فکر کرده است و جشنواره ای با این هدف ترتیب داده عالی است. به قول معروف «چون که صد آید نود هم پیش ماست». همین که این همت وجود دارد که دانشجویان با دنیای هنر و عوالم لطیف آن آشنا شوند می تواند مسبب اتفاقات ویژه و خوبی باشد. اینکه دانشجویان رشته های پزشکی، پیراپزشکی و پرستاری مجالی پیدا کنند تا درباره هنر به شکل جدی مطالعه و فعالیت داشته بانشد غنیمت است و بعدها آثار مثبتش را در جامعه پزشکی خواهیم دید.  

تاریخ انتشار: ۱۰ اسفند، ۱۳۹۵
۲۰:۱۲ - ۹۸/۰۸/۳۰